عزاداری در شب عاشورا

آقای حاج محمدطاهر شوکتی نقل می کند : به یاد می آورم هر سال شب و روز عاشورا که می شد مرحوم آقا بزرگ (حاج سید محمود) هنگامی که در پایان منبر به روضه خوانی می پرداختند از منبر پایین آمده و در حالی که شدیداً متاثر و گریان بودند در بین عزاداران راه می افتادند و به عزاداری می پرداختند ، نوحه می خواندند و سینه می زدند و از نوحه و گریه ایشان عزاداران حسینی کاملاً متاثر شده، اشک می ریختند و بر سر و سینه می زدند.

با شروع روضه گریه می افتادند

ایشان نقل می کنند: یکی از عادتها و روشهای منبرداری و روضه خوانی حاج سید محمود این بود که وقتی می خواستند مصیبت خواندن را شروع کنند گریه می افتادند و جملات روضه را با گریه برای مردم بیان می کردند، این گونه عزاداری تاثیر بسیار زیادی بر روی مردم و مخاطبان می گذاشت و آنها نیز اشک می ریختند.

در پایان روضه جوش می زدند!

مردم منطقه سانیج و توابع این نکته را بارها گفته اند: حاج سید محمود پس از پایان روضه خود را مقید می دانستند که حتماً نوحه های کوتاهی را زمزمه کنند و به قول معروف جوش بزنند ، این نوحه ها بیشتر در مورد شخصیتهای بزگواری چون سیدالشهداء(ع) ، ابوالفضل(ع)، حضرت فاطمه(س)، علی اصغر و غیره بوده است.

         نوحه های « ابوالفضل ای علمدارم»، «ای برادر امان از جدایی»، «حسینم وای، حسینم وای، حسینم»، «یا مظلوم حسینم، یا محروم حسینم»، «گوید حسین کو مادرم یا زهرا ، کو مادر غم پرورم یا زهرا»، هنوز نیز که هنوز است از خاطره مردم منطقه محو نشده است.

شب اول قبرم سر قبرم نوحه خوانی کرده، جوش بزنید!

حاج آقا بزرگ وصیت کرده بودند و این مطلب را کراراً شفاهی نیز تذکرداده بودند، وقتی من از دنیا رفتم و مرا دفن نمودید، درشب اول قبرم مبادا تنهایم بگذارید، ضمن اینکه قرآن می خوانید و برایم دعا می کنید، سرقبرم جوش بزنید و«حسین، حسین» بگوئید.

طباطبا
شجره نامه
کرامات
خاندان
علمای یزد
پایگاه های مذهبی
قصص
مقالات
زندگي نامه
خاطرات
پيوندها
نگارخانه
تماس با ما
صفحه اصلی
آرشیو

 

 

 

 

کليه حقوق  سایت متعلق به مدير سايت بوده و هر نوع برداشت از آن  شرعا و قانونا تنها با ذکرمنبع مجاز است